در جامعه هر وقت نسبت به شکر غفلت ایجاد شد، مردم به چه کنم چه کنم گرفتار می‌شوند

در جامعه هر وقت  نسبت به شکر غفلت ایجاد شد، مردم به چه کنم چه کنم گرفتار می‌شوند

بیانات حاج منصور ارضی در مناجات کمیل حرم سیدالکریم مورخ6 مهر 97

اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم
بِسْمِ ٱللّهِ ٱلرَّحْمنِ ٱلرَّحِیمِ
الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ اَلْحَمْدُ لِلّهِ بِجَمیعِ مَحامِدِهِ کُلِّهَا عَلی جَمیعِ نِعَمِهِ کُلِّها

یکی از معروفترین مناجاتها از زبان امام سجاد علیه السلام مناجات شاکرین است. بارها شنیده‌اید بنده در مسیر بندگی اگر شکر نداشته باشد، از نعمات خداوند بر او کم می‌شود. به تعبیر بعضی سوخت و نیروی محرکه بندگی، شکر خداوند است و ظاهراً نیز در نص قرآن چنین اشاره شده:
"وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَلَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ"
«وهنگامی را که پروردگارتان اعلام کرد که اگر سپاس گزاری کنید، قطعاً [نعمتِ] خود را بر شما می‌افزایم، و اگر ناسپاسی کنید، بی‌تردید عذابم سخت است»
این آیه نیز بر شکر تاکید دارد، بدون شکر در راه بندگی خواهیم ماند حالا بنده هم حساب شده باشد، حرکت و پیشرفت نداریم. از سویی اصرار برشکر نکردن و ناسپاسی کفران نعمت است. شما این مسیررا هرچه می‌خواهید و هرطور می‌خواهید بنامید، این مسیر سربالایی است و یا عقبگرد و سقوط، در جامعه ما از وقتیکه شکر جز ارکان حرکتی مردم و مومنین شد، کار به جاهای زیبایی رسید. هر وقت نیز نسبت به شکر غفلت و غافلگیری ایجاد شد، مردم به چه کنم چه کنم گرفتار می‌شوند. جالب این است اگر بگردی کسی را نمی‌یابی که بگوید شاید ما کُفران نعمت کردیم!
وقتی همیشه می‌خواهیم اشتباهات راگردن دیگران بیندازیم، ممکن است مقصر دیگران هم باشند – منکر قصور در سازمانها و نهادها و مسئولین نمی‌شویم – اما چند نفر به خودشان می‌آیند؟ توجه کنید در همین حادثه تروریستی اخیر اهواز که همه شهدایش را خداوند با اهل بیت محشور کند، غفلت و ندانم کاری از طرف حافظان این مراسم باعث شد عده‌ای راحت نفوذ کنند و به کشتار چند بی‌دفاع بپردازند. اما نکته ای دیگر نیزهست، وقتی ما در مسیر دنیا می‌افتیم، توجهی به خداوند نداریم و مشخصاً کفران نعمت پیش می‌آید، و شکر از جامعه از میان جامعه می‌رود.
مقام معظم رهبری بیانشان بر این است، در زمان جنگ ما خیلی بدتر از این موقعیت را داشتیم! اما واقعاً مردم احسان می‌کردند و شکر عملی به جا می‌آوردند و از زندگی خود بساط و ملزومات را جمع می‌کردند و به عنوان هدیه به جبهه‌ها ارسال می‌کردند. یک وقت می‌دیدی در یک بسته بندی قشنگ دو تا  تخم مرغ را برای جبهه فرستادند. اما در حال حاضر با این همه تمکن چنین اخلاصی را نمی‌بینیم، کسی نمی‌گوید خدایا شاید ما کفران نعمت کردیم! یعنی امشب که برای مناجات به این حرم آمده‌ایم به خداوند بگوییم خدایا ما کفران نعمت کرده‌ایم، که مسئولین بی تعهد را بر ما مسلط نمودی.
 در ابتدای مناجات شاکرین می‌فرمایند:
" اِلهى‏ اَذْهَلَنى‏ عَنْ اِقامَةِ شُکْرِکَ تَتابُعُ طَوْلِکَ"
«خدایا! بخشش پی در پی تو انجام دادن سپاسگزاریت را از یاد من برد»
خدایا با توجه به اینکه درست سپاسگزار نبودم ولی بخشش تو همینطور پی در پی بوده! واقعاً همانطور که از دشمن تبری می‌جویید باید در مقابل به دوست توجه کنیم، با فریاد وبیدار باش دوست است که ما از غفلت بر می‌خیزیم. همین اهوازی که برای سختی معیشت و محیط زیست غبار آلودش که واقعاً دردآور است - یک روز به خاطر میادین نفتی، یک وقت برای غبار و خاکی، یک وقت برای آتش سوزی نیزارها – مردم در اذیت هستند. ولی همین مردم برای حمایت و بدرقه شهدای تروریستی چگونه فریاد می‌زدند؟!
خداوند به این مردم کمک میکند، اما من و شما چگونه بنده‌ای هستیم؟ مومن‌ترین آدم شاید سوال نمی‌کند، فقط انتقاد میکنند! این رسم بندگی خداوند نیست، نماز و روزه نشانه بندگی خداوند نیست، فرایض دینی شاخصه‌ای برای بندگی نیست چون وظیفه و تکلیف انسان است. شما توجه کنید، از تهران راه می‌افتید تا برسید به حرم سیدالکریم چند نفر را می‌بیند؟! همیشه از تعداد ما بیشتر هستند، البته در قرآن خداوند می‌فرماید عده کمی شکر گزار هستند
"اعْمَلُوا آلَ دَاوُدَ شُکراً وَقَلِیلٌ مِنْ عِبَادِی الشَّکورُ"(13سبا)
«(و به آنان گفتیم)، ای آل داود، شکر (این همه نعت را) به جا آورید، ولی عده کمی از بندگان من شکر گذارند»
بعضی از بندگان خداوند نیز در عبادت بی معرفت  هستند، می‌گویند عبادت ما به چه درد خداوند می‌خورد؟! اینطور نیست که ما بنشینیم و به خداوند بگوییم این شکر ما! امام سجاد علیه السلام در مناجات شاکرین می‌فرمایند:
"وَ اَعْجَزَنى‏ عَنْ‏ اِحْصآءِ ثَنآئِکَ فَیْضُ فَضْلِکَ"
«و ریزش فضل و احسانت مرا از شمردن ثنا و ستایشت عاجز کرد»
به حساب آوردن شکر باعث کولی دادن به (اسیر وسوسه) شیطان می‌شود، شیطان در ساعاتی از کول مردم پیاده می‌شود مثلاً در روضه و یا در حین عمل صالح، اما از کول چنین افرادی شیطان پایین نمی‌آید (همیشه دچار وسوسه هستند) و شبانه روز در حال سواری دادن به شیطان هستند. ما باید بعد از شکر و سپاس از خداوند عجز خود را نسبت به شکر خداوند اعلام کنیم. برای مثال حضرت داوود علیه السلام از پیامبران اهل بکا و مناجات بوده است، بعضی این صوت داوودی را نتیجه این مناجات و گریه‌ها می‌دانند که در دنیا هنوز هم پابرجاست. تا جایی که حضرت مهدی (عج) قیام میکنند این صوت به گوش همه میرسد. از شدت گریه و بکاء در زیر چشمان حضرت داوود و یحیی علیهما السلام از کودکی نمد می‌گذاشتند چراکه کاملاً شیاری در زیر چشم ایشان ایجاد شده بود. 
در جایی نقل است حضرت داوود در حال مناجات گریه می‌نمود و به خداوند می‌گفت خدایا من چگونه شکر تو را  با وجود این همه نعمت به جا آوردم؟! خطاب رسید که داوود همین عجز تو در شکر، شکر‌واقعی است که خداوند می‌خواهد! واقعاً نمی‌توان شکر نعمات پروردگار را به جا آورد.
یک وقتهایی من با خودم زمزمه میکنم، خدایا راستی راستی اگر ما را به حال خود رها کرده بودی ما کجا بودیم؟! هیمن اندازه به نعمت شکر توجه کنیم کافی است. چرا که وقتی مردم افتادند در دست‌انداز دنیا، هیچ چیز غیر از دنیا و صحبت از گرانی برای ما نمی‌ماند، جالب این است بیاییم بیندیشیم چه عواملی باعث گرانی در جامعه می‌شود؟ شما به راحتی می‌توانید در روایات به عللی برسید که دیگران به آن توجه نمی‌کنند. برای مثال شرابخواری، زنا، لواط باعث گرانی می‌شود، همه دلایل مشکلات اقتصادی را نباید در ضعف و ناکارآمدی دولت جستجو کرد. با انتقاد کور نمی‌توان مشکلات جامعه را برطرف کرد اما اگر از حیث فردی به این موضوع بپردازیم می‌توانیم از تسلط مشکلات بر اطراف خود بکاهیم و یا مشکلات را بی اثر سازیم. در دعای نیمه شعبان می‌خوانیم:
"وَ لا مَبْلَغَ عِلْمِنَا وَ لا تُسَلِّطْ عَلَیْنَا مَنْ لا یَرْحَمُنَا" 
خدایا ظالمان،  کسانی که بر ما رحمی ندارند را بر ما مسلط نکن،
این خود پیام دعا است لذا وکیل و نماینده و هرکسی در هرشغلی را شامل میشود. همین امشب درست با خداوند مناجات کنیم و با خداوند حرف بزنیم، تاراه درست را بشناسیم. خدایا از ما بدتر بنده نداری ولی اگر تو مارا رهاکنی ما نمی‌توانیم دعای کمیل بخوانیم. بدانیم آنکه در طول عمر خود ضرر میکند خوده بنده است اما در مناجات کمیل می‌آموزیم ضرر ما را خداوند جبران  میکند چون می‌خوانیم:
"یا وَلِىَّ الْمُؤْمِنینَ یا غایَةَ امالِ الْعارِفینَ یا غِیاثَ الْمُسْتَغیثینَ"
«اى سرپرست مؤمنان،آرى کجایى اى نهایت آرزوى عارفان،اى فریادرس خواهندگان فریادرس»
همانطور که اگر بچه ای شیشه ای را بشکند، والدین او پاسخگو هستند
 این را قرآن به صراحت بیان نموده است:
" وَاللَّهُ وَلِیُّ الْمُؤْمِنِینَ" (68آل‌عمران)